Den 11. dagen. Langtur.

Dagens biletserie startar ute ved fyret. Som de ser er det ikkje mangel på hattar og huer om du får lyst å kjøpe.

Tanken med dagens tur var å gå stranda til til endes slik som i går, men i dag åleine. I staden for å gå gatene heimatt ville eg gå stranda den vegen også. Men slik gjekk det ikkje. Desse turane mine når eg går aleine vert ofte til undervegs. Slik også i dag. Dette er gangvegen som fortset forbi fyret og utover forbi hotella på Meloneras.

Her har eg aldri vore før så dette må vel vere ein god ide. Som de ser er veret ei å klage på heller. Og så kan eg heller ta bussen heim i staden for strandvandringa, tenkte eg.

Undervegs var det også underhaldning, Kommunearbeidarar som skifter ei røyr nedi stranda der floa er på veg å sabotera heile arbeidet deira.

Som de ser er eg ikkje åleine om å like slik underhaldning.

Her er eg til endes kommen. Playa de las Meloneras heiter det. No har eg altså vore her også. 

Attende til anleggsstaden hadde floa komme og stoppa vidare arbeide. Lukke til neste utfjæra i arbeidstid.  

Attende til fyret vart det pause med spansk omelett og ein liten øl. 

Eg veit ikkje om det var ølet, omeletten eller pausen som gjorde det. Mest truleg allt til saman gjorde at eg tok heimturen strandvegen også. Og no hadde det forandra seg. Det som var folketomt for to timar sidan var no nermast uframkommeleg. Men berre hyggjeleg det. Ein føler ein har fylje på turen på ein måte.

Slik var det på heile turen. Her nermar eg meg enden for turen og eg torer å ta fram kameraet att. Det var så mange splitter nakne soltilbedarar langs heile stranda i dag at ein einkel lustring vart gåand og sjå i marka så han mest ikkje såg kor han gjekk hen.

Eg må sei det som det var. Det var godt å sjå heimat til Corona Blanca i dag. For dei som har greie på slikt, det vart mest 23 000 steg, den siste timen delvis i laus sand og steinrøys.

 

Kveldens siste måltid vart innteke i kjellaren der me bur. Dei kallar seg italiensk og dei forsøker etter beste evne å leve opp til det også. Mange italienske rettar, pasta og pizza i store mengder, men eg vert forundra om nokon der meistrar det italienske språket.

Eg ser eg er kommen litt på etterskot med publiseringa. Me er vel litt lei både skrivar og lesar. No er det berre onsdag, torsdag og fredag att. Laurdag tidleg på dag er me på heimeg.

Sidan dette vert publisert på onsdag vil eg reklamere for mine to hjartebarn, begge startar i kveld, onsdag klokka 20.00. Quiz på Lustrabui og bingo på Radio Luster. Spør du meg er det morosamast på quiz men lat hjarta avgjere kva du gjer.

Takk for at du haldt ut heilt hit.

Dag 10, mandag

 

Aldri har eg sett stranda så brei som i dag klokka 9.30. Tidevatn-tabellen fortel at i dag klokka 9 var det på det lågaste. Havet var ein halv meter lågare enn "normalt". Då er det sjølvsagt også på det høgaste ca. 6 timar seinare. Då stig havet med 2 meter frå det lågaste. 

Årsaka til at dette vart tema i dag er at me to gjekk stranda rundt til Meloneras i dag.

Frua kunne fortelje at ho aldri har gått denne turen på desse 21 åra me har feriert her. Føtene greide turen fint men av ymse årsaker var det med stor glede me fekk fyret og enden på turen i sikte.

Turen heim gjekk gatelangs. Det ser ut som at eg står og ventar utolmidig og eg gjer kanskje også det. Det vart no eit fint blomsterbilete av det. 

Eg har hatt eit oppdrag som eg har lagt på meg sjølv. Det tenkte eg skulle gjennomførast i dag. Dette er vegen eg gjekk for å finne det eg leitte etter. Ein vil så gjerne prøve å fotografere slik at den som ser biletet får same inntrykket av desse  høge veggene rundt oss som fotografen. Eg lukkast ikke denne gongen heller, men i verkelegheita er dei høge og ruvande. 

På denne supermarknaden fann eg det eg leita etter.

Og slik ser det ut, eller slik ser lommelykt-futteralet ut.

På heimvegen knipsa eg bilete av den før så folketomme stranda. Her er floa kommen og oversvøymt det meste av stranda.

Kveldens siste måltid vart innteken på Tropicana Steak House, den samme som onsdag. Det noko betenkte uttrykket skuldast nok eteforbudet så eg fekk foreviga maten urørd. Menyen var grillspyd med kylling og Schnitzel.

For den som kan er glad i statistikk så ver så god:

Det finns ei gratisavis her. Dag & Natt heiter ho og er den einaste nordiske på Kanariøyane skriv dei sjølve. Dei skriv om antal besøkande her og dei kan fortelje at på Gran Canaria kom det pr fly i januar og februar:

198 000 frå Tyskland

147 000  frå Storbritania

85 000 frå Norge

63 000 frå Sverige

53 000 frå Danmark

Og så føl alle dei Europeiske landa på rekke og rad.

Tenerife er øya til Britane.  Frå der kom det i samme periode 456 000 flyvegen.  Tyskland på andreplass hadde 190 000, altså  under det halve. Norge er på 13. plass med 20 000. 

Takk for i dag

Dag 9 palmesøndag.

I dag snudde eg ryggen til det urbane og oppsøke det rurale livet. Om du ikkje likar spikersuppe er kanskje her staden for deg å snu. I dag skal de få vere med på eit nermast hendingslaust forsøke på å nå ut i naturen.

Fyrste utfordringa var å komme seg over virvaret med vegar stappfulle med bilar undervegs hit og dit.

På palmesøndag er det kanskje naturleg fyrst å forsøke seg på ein palmeskog.

Men nei, fram og attende er dobbelt så langt. Men veit du kva som truleg er årsaka til at menneskja fann opp veving.

Dei fann det ikkje opp. Dei berre kopierte daude og halvråtne palmeblad.

Så gjekk turen gjennom ein annan slags skog.

Og plutseleg, mellom palmene, der ser eg ei bru. Under der er det sikkert mogeleg å gå. Det er mest aldri vatn i elvane her så ei bru er det same som ein undergang.

Men nei, ikkje denne brua. Og her er det så mykje trafikk at eg tek ikkje sjansen.

Så går turen ut i skogen att, til eit tre som kan minne oss om at det kan verte noko fin og levedyktig sjølv om starten kan vere utfordrande nok.

Og så opnar det seg ein mogelegheit for å forsere brua på sikkert vis alikevel.

Neste vegkryssing var ei turr elv gjennom ei røyr. Ein god meter i diameter og mykje mørkare enn kameraet vil ha det til gjorde litt skummelt.

 Eit ferdigklypt hol i gjerdet i andre enden gav signal om eit ruralt men ikkje folketomt område me kom til.

Og det fyrste eg kom over var noko som truleg var ein fråflytta buplass.

Oppe i synsranda ser eg noko som kan likne på å vere bebudd.

Og ved å søke inn staden med teleoptikk ser me at her er det både vasstankar og solceller på plass så detter er nok ein bustad.

Men eg tvilar på at me er vidare velkomne så eg snur på helen, kryp gjennom holet og.....

finn vegen attende til dei trygge vegkryssingane  og dei breie fine gangvegane att.

Snart er eg på strandpromenaden.

Og plutseleg er eg midt opp i ein demonstrasjon. Eg trur dei demonstrerar for betre forhold for bubilturistar. 

Om du er med enno så skuld ikkje på meg. Du vart åtvara under det fyrste biletet. Og no kjem noko om kveldsaktiviteten vår:

Kveldens middagsmåltid inntok me her. Familiens sunnheitens apostel valde fisk medan livets (så lenge det varer) glade gut valde indrefilet av svin. 

Huset i bakgrunnen, Jardin del Sol, har vore vår tilholdstad på 19 sydenturar før. Etter middagen stakk me bak til inngangen for å spørje i resepsjonen om å få inn og sjå på gamle trakter. Der traff med gjerdestengsel og rot framfor inngangen. Var det finito finale og konk? Frå kelnerane på Guarapo fekk me svaret. Dei pussar opp og opnar att til hausten. 

Tradisjonen tru må me snart kalle det, det vert ofte slik. I kveld som så ofte ellers, me avslutta kvelden ute med noko godt i glasa på utsiktsplass til danse-arenanen på Kasbah.

Takk for i dag. 

Den 8. dagen, Laurdag er turdag

 

Eg og bussjåføren hadde bussen for oss sjølve i starten av min utfart til den staden som er så vanskelg å hugse korleis den skrivest. Arguineguin er visst rett skrivemåte men på sognamål uttalar me det som arginiginn.

Målet for dagen var å sjå meir av staden enn det som ligg mellom hovudvegen og havna. Det er dit me har hamna kvar gong me har vore her. Den høgste bebyggelsen til venstre er målet i dag.

Når ein dreg på åra er det viktig å bruke hugset seiest det. Det eg likar å gjere på ukjend trakter som i dag, er å sjå seg ut ei rute på kartet i god tid før turen skal gjennomførast for så å forsøke å gå ruta kun etter hugset. I dag kjekk det bra til slutt, etter nokre forviklingar. Der var desse to trappene i sentrum. Eg hugsa det var to trapper der eg skulle nytte den breie, trudde eg. Men den breie trappa førde meg ikkje til målet. Så måtte eg nedatt og prøve på nytt.

Her er eg på toppen sv den smale trappa, glad og lukkelg. No ser eg at eg er på rett veg. Etter 50 meter på veg vidare ser eg at den breie trappa også endar her. Eg skulle berre ha teke ei lita trapp til etter den store.  Kan moralen her vere: Du må gjerne surre rundt på den breie vegen. Har du flaks så finn du fram til sist. 

Men vel du den smale lange strevsame trappa er du sikker på at du når fram, slik eg har gjort her. Eller ikkje heilt. Ser du den vesle stien i enden av snuplassen. Dit gjekk eg for å få ordentleg oversyn over byen med et vanskelege namnet.

Der møtte eg rett nok dette skiltet. Eg holdt meg godt fast i gjeret medan eg tok bileta du får servert nedanfor her.

Mot vest

Mot aust

Nedatt tok eg den breie vegen og passa på at det skulle vere mest mogeleg nedoverbakke. Då er det uungåeleg å treffe på motbakke i blandt men det går som regel bra til slutt. Vegen kan bli lang men ein får sjå ting ein ikkje visste om.