Dag 9 palmesøndag.

I dag snudde eg ryggen til det urbane og oppsøke det rurale livet. Om du ikkje likar spikersuppe er kanskje her staden for deg å snu. I dag skal de få vere med på eit nermast hendingslaust forsøke på å nå ut i naturen.

Fyrste utfordringa var å komme seg over virvaret med vegar stappfulle med bilar undervegs hit og dit.

På palmesøndag er det kanskje naturleg fyrst å forsøke seg på ein palmeskog.

Men nei, fram og attende er dobbelt så langt. Men veit du kva som truleg er årsaka til at menneskja fann opp veving.

Dei fann det ikkje opp. Dei berre kopierte daude og halvråtne palmeblad.

Så gjekk turen gjennom ein annan slags skog.

Og plutseleg, mellom palmene, der ser eg ei bru. Under der er det sikkert mogeleg å gå. Det er mest aldri vatn i elvane her så ei bru er det same som ein undergang.

Men nei, ikkje denne brua. Og her er det så mykje trafikk at eg tek ikkje sjansen.

Så går turen ut i skogen att, til eit tre som kan minne oss om at det kan verte noko fin og levedyktig sjølv om starten kan vere utfordrande nok.

Og så opnar det seg ein mogelegheit for å forsere brua på sikkert vis alikevel.

Neste vegkryssing var ei turr elv gjennom ei røyr. Ein god meter i diameter og mykje mørkare enn kameraet vil ha det til gjorde litt skummelt.

 Eit ferdigklypt hol i gjerdet i andre enden gav signal om eit ruralt men ikkje folketomt område me kom til.

Og det fyrste eg kom over var noko som truleg var ein fråflytta buplass.

Oppe i synsranda ser eg noko som kan likne på å vere bebudd.

Og ved å søke inn staden med teleoptikk ser me at her er det både vasstankar og solceller på plass så detter er nok ein bustad.

Men eg tvilar på at me er vidare velkomne så eg snur på helen, kryp gjennom holet og.....

finn vegen attende til dei trygge vegkryssingane  og dei breie fine gangvegane att.

Snart er eg på strandpromenaden.

Og plutseleg er eg midt opp i ein demonstrasjon. Eg trur dei demonstrerar for betre forhold for bubilturistar. 

Om du er med enno så skuld ikkje på meg. Du vart åtvara under det fyrste biletet. Og no kjem noko om kveldsaktiviteten vår:

Kveldens middagsmåltid inntok me her. Familiens sunnheitens apostel valde fisk medan livets (så lenge det varer) glade gut valde indrefilet av svin. 

Huset i bakgrunnen, Jardin del Sol, har vore vår tilholdstad på 19 sydenturar før. Etter middagen stakk me bak til inngangen for å spørje i resepsjonen om å få inn og sjå på gamle trakter. Der traff med gjerdestengsel og rot framfor inngangen. Var det finito finale og konk? Frå kelnerane på Guarapo fekk me svaret. Dei pussar opp og opnar att til hausten. 

Tradisjonen tru må me snart kalle det, det vert ofte slik. I kveld som så ofte ellers, me avslutta kvelden ute med noko godt i glasa på utsiktsplass til danse-arenanen på Kasbah.

Takk for i dag. 

Den 8. dagen, Laurdag er turdag

 

Eg og bussjåføren hadde bussen for oss sjølve i starten av min utfart til den staden som er så vanskelg å hugse korleis den skrivest. Arguineguin er visst rett skrivemåte men på sognamål uttalar me det som arginiginn.

Målet for dagen var å sjå meir av staden enn det som ligg mellom hovudvegen og havna. Det er dit me har hamna kvar gong me har vore her. Den høgste bebyggelsen til venstre er målet i dag.

Når ein dreg på åra er det viktig å bruke hugset seiest det. Det eg likar å gjere på ukjend trakter som i dag, er å sjå seg ut ei rute på kartet i god tid før turen skal gjennomførast for så å forsøke å gå ruta kun etter hugset. I dag kjekk det bra til slutt, etter nokre forviklingar. Der var desse to trappene i sentrum. Eg hugsa det var to trapper der eg skulle nytte den breie, trudde eg. Men den breie trappa førde meg ikkje til målet. Så måtte eg nedatt og prøve på nytt.

Her er eg på toppen sv den smale trappa, glad og lukkelg. No ser eg at eg er på rett veg. Etter 50 meter på veg vidare ser eg at den breie trappa også endar her. Eg skulle berre ha teke ei lita trapp til etter den store.  Kan moralen her vere: Du må gjerne surre rundt på den breie vegen. Har du flaks så finn du fram til sist. 

Men vel du den smale lange strevsame trappa er du sikker på at du når fram, slik eg har gjort her. Eller ikkje heilt. Ser du den vesle stien i enden av snuplassen. Dit gjekk eg for å få ordentleg oversyn over byen med et vanskelege namnet.

Der møtte eg rett nok dette skiltet. Eg holdt meg godt fast i gjeret medan eg tok bileta du får servert nedanfor her.

Mot vest

Mot aust

Nedatt tok eg den breie vegen og passa på at det skulle vere mest mogeleg nedoverbakke. Då er det uungåeleg å treffe på motbakke i blandt men det går som regel bra til slutt. Vegen kan bli lang men ein får sjå ting ein ikkje visste om.

Dag 7 og me er halvveges.

 

Dagens ut på tur gjekk i retning Fataga-dalen. Skiltet her fortel at vegen vert stengd den 26 og 27 april fordi den skal brukast til Rallyløp.

Eg vart fort åleine som gåande då fortauet tok slutt, men syklistar var det mange av. Eg såg i avisa Natt og Dag at dei er like lite likte i trafikken her som heime. Som de ser er dei også her nokså romfrekke.

Men det var dette som var målet mitt. Som regel, når det let seg gjere, tek eg ein tur på ein gravplass når eg er på ukjende plassar. Her har eg vore før, men det er lenge sidan så i dag tok eg turen omatt.

Det er vegger med firkanta gravkammer, fire i høgda der kistene vert sett inni og deretter støypt att. Seinare vert det oftast sett inn ei slik plate med skrift på.

Dei eg har fotografert er dei mest dekorerte. Det finns mange som ikkje får noko plate framføre. Der er det berre rissa inn i støypen tal og bokstavar som gjer at ein gjennom kartotek kan sei kven den tilhøyrer.

Turen nedatt valde eg å gå min eigen veg. Det er fint å gå kvar ein vil i naturen her. Det er knusktørt underlag av småstein, sand og ei slags jord. Ein må berre passe seg å ikkje bli stansa av bratte skrentar og stup, slik som her.

Det er mangt ein kan finne på ein slik tur, men ein bil som er køyrd så langt den går og forleten for alltid er heller skjeldan.

Her ser me litt av fattigdom her. Det er mange av lokalbefolkinga som har måtta ty til tigging og det er nok ein del av dei som må ta til takke med elendige buforhold også. Ikkje minst dei mange meir eller mindre ulovlige flyktningane frå Afrika.

Her er også ein slik "landsby". Tidlegare var det ei mengde hundar å høyre på desse plassane men no er det mest hanegal og ein og annan som kikkar ut or ei falleferdig dør. Eg veit ikkje om det bur folk her men det ser slik ut.

Attende til sivilisasjonen vart det handel. Det er taxfree-kvoten som har fått plass blandt alt anna viktig, som pengepung, brillehus, tyggis. snårepapir og håndsprit.

Me tok buss til serveringtaden for kveldens middagsmåltid.

Dette er staden me drog til. Lustringar som har vore på Gran Canaria kjenner seg sikkert att. Det er staden dei fleste reiser til, Puerto Rico.

Eg valde Husets Schnlitzel, eit godt val.  Men det var også ein overraskelse der. For å gjere det til husets må ein ha noko med den som ingen andre har. Noko søtt og saftig eg ikkje veit kva var er for lite, men det eg trudde var ei lita pølse var nok det som gjorde det til husets. Ei halv banan.

Pepperonpizza var også eit godt val. Den vesle vrien her var at dei hadde supplert med salamipølse.

 

Etter middagen flytta me litt på oss og tok desserten. Ikkje noko nytt med Veterano til høgre men Bailys Espresso servert i min-døypefont i kopar var nytt for meg.

Takk for i dag.

Dag 6 torsdag.

 Dagens reisebrev vil handle mest om veret. Me vakna i dag til klar himmel, men vått på rekkverket vårt. Gårdagens vermelding melde både om dette regnet og meir av det same i dag.

Likevel våga eg meg ut ein tur. Nokre halvskumle skyer i vest stoppa meg ikkje . Det bles vestavind, men vinden var mild fin så dette stoppa ikkje utferdstrangen. Det var strandpromenaden vestover som frista i dag.
 Men vel nede på promenaden såg det skummelt ut. Svarte skyer og ei god regnbye i horisonten var teikn på at denne turen kunne bli ein våt fornøyelse.

Men sjå her. Regnbya bles forbi langt til havs  utan at ein einaste drope fall på min veg.

Og turen min langs denne verdens minste ørken, Dunas de Maspalomas som den heiter.  vart ein fin godverstur.

Men vel heimkommen kom veret til oss også. Ei god regnbye varande i eit halvt minutt. Men det friskar berre opp lufta. Er det ikkje det me seier.

Og så, måtte nett bort på bui og vart gjennomvåt frå topp til tå.

Middagen tok me i restauranten som ligg i etasjen under oss der me bur. Som der ser på hotellveggen vår er det italiensk mat som er deira spesialitet. Det vart pasta på oss begge i kveld. 

Det er ikkje ofte me kjøper dessert, men i kveld kosta me på oss ei ordentleg kaloribombe. Det såg ikkje så fint ut her men det var ein slags pudding med lag av flytande karamell og ei kule is i knust marengs på toppen.

Det var allt for i dag.