Dag 4, dagen derpå?

Dette er dagen derpå på minst to måtar. Me drog på utestaden Naboen i går kveld, noko som gjorde at me kom noko seint i seng. Der skulle det etter reklamen vere levande musikk, men det vart lite av det. Den som skulle ha sin site opptreding var ikkje å sjå, medan Lillebror Sande Larsen stakk innom for lydsjekk og nokre songar. Han skal opptre kvar kveld frå i kveld og til påske så det blir sikker høve til å høyre på han ein annan kveld.

For eventuellt yngre lesarar vart Lillebror kjend som fast musikkant på programmet Reisesjekken på TV Norge for nokre tiår sidan.

Den andre grunnen til å kalle dette dagen derpå var vår lange utflukt i går. 3 timar gåtur var i meste laget med det grunnlaget eg har for slik aktivitet.

Men tur vart det i dag også. Etter den faste stoppen på stranda gjekk turen i dag fyrst på gangveg, sidan på fortau rundt heile byen. Over ser de gangvegen frå hovudnedgangen til stranda og langs Maspalomas-ørkene ut dit ringvegen startar. Under har eg lagt ut satelittbilete med dagens tur, der svart strek er strake vegen til stranda medan raud strek visar heimturen vår.

Så nokre ord om eit anna fenomen. Det er mange som lever av å opptre for turistar her. Ein av dei som kanskje har haldt ut lengst er karen ovanfor. Her har eg fotografert han i ein røykepause men hans "nummer" er å stå på ein sokkel heilt stille, som ein statue. Allt på han, både skinn og klede er einsfarga matt brunt. Sidan sist me var her har dett endra seg. No har denne klassiske statuen på strandpromenaden fått seg makker. 

 Ein annan og meir i augefallande trend er representert her. Utstillarar som viser seg i situasjonar som er umulige eller kva en skal sei. Som de ser på biletet over sit det ein kar utan hovud, eller kanskje skal det førestilla at det er gjennomsiktig sidan hatten sit på.

Nedanfor ser de den eine som sit på gata medan den andre svevar over hovudet på han. Det er også andre i same sjangeren å sjå her i år. Felles for dei alle er at no opptrer dei som levande og dei pratar å henvend seg til publikum.

Det var allt for i dag. No trur eg turen snart går til ein restaurant på Kasbah som heiter Padaban der dei har umåteleg god pizza etter vår smak. Sidan blir det sikkert tidleg kveld.

Været er ei å klaga på. Sers god temperatur og for det meste sol. 

Me høyrer at vinteren ikkje heilt har sluppe taket heime, men det lever me godt med.

Dag 3, spasertur til San Agustin

Fyrst må det skrivast nokre ord om i gårkveld. Som dei fleste sambygdingar veit er det eit fylje på seks som også har som tradisjon å dra ned hit på denne tid av året. Desse fekk me på vitjing i går kveld. For ikkje å ta nattesøvna frå nokon, det var Sverre, Mia, Gerd Marit, Kjell, Liv og Kjetil.
Etter ein liten stopp heime hos KA drog turen til ein restaurant like utanfor gatedøra vår. Der vart det innteke middag før turen gjekk vidare til Trollstova for triveleg prat til natta kom på oss og drosjar skyssa oss kvar til sitt.

Eg ser at enkelte har etterspurt neste kapittel i prosjektet "Eg vil bytte leiligheit". Det er ordna og det er fred i heimen. Me har fått lovnad på ny plass med rikeleg sol, men får ikkje flytte før torsdag.

 Så nokre ord om dagens tur til San Agustin. Slik er utsikten vestover frå der gangvegen startar. Den røynde Gran Kanari-turist har helt sikkert sett denne utsikten mange gonger, men om de ser nøye etter vil de sjå at området med solsenger til leige no er utvida langt austover. Det er også komme nye senger og parasollar på heile området.

Her ser de mot turmålet vårt, heilt ute på spissen så langt de ser land. Det tek ca ein time kvar veg. Turen går på gangvegar heile vegen.

Her ser de ein heil liten landsby forma i sand. Dette er det største og utan tvil finaste byggverket eg har sett her  nede.
 Det er alltid nevenyttige folk som lagar ulike formasjonar i sand langs denne  vegen. Dei står som regel ved ei låg bru med eit pledd strekt utover sanden like under oss så me kan kaste ned ei skjerv som takk for innsatsen.  

Restaurante Balcon de  San Agustin var endestasjonen for turen. Der vart me mottekne med blome på bordet og kunst oppetter veggene. Gangvegen endar inne på tunet her så dette er den naturlege kvileplassen som me har vore på kvart år med unntak av eit par tre år den var nedlagd.

 Då maten var var oppdrukken var det tid for betaling. Som regel får me rekninga på eit lite stålfat med ei klemme på til å stikke pengar under. Men ikkje så her. Eg hugsar ikkje kva dei har nytta til pengeinnkreving før, men denne kassen har me aldri vore borti før. Det var i alle fall rikeleg med plass til både store og små pengar i denne.

 Så var det klart for heimtur. De ser Maspalomas-ørkenen langt der ute og heilt ut dit skal me før me svingar av og fortset ein stubbe opp i byen til Solhagen som det heiter der me bur.
I kveld blir det ein tur på Naboen, ei norsk kneipe med levande musikk og hæla i taket. 

Mandag på playa.

"Og her er den meir beskjedne og sikkert nytilsette. Det verka som at ho steig i gradene medan vi var der, frå den som rydda og bar inn mat til å ta mot kundane og til å ta opp bestilling."

Dette biletet og biletteksten er frå siste dagen vår her nede i varmen i 2010. Dama er kelnar på stamkafeen vår med 4 års ansinitet, medan eg og KA har vore trufast innom her dei fleste feriedagane våre i elleve år.

No, tre år etter er det tydeleg at ho er den som har styring med det meste rundt borda.
Som dei trufaste kundane me er vart me ynskt velkommen på eit vis som tydeleg gav til kjenne at me var attkjende.  

 Staden heiter Long Beach og ligg heilt nede ved stranda like ved hovudtrappa ned i sanden.
Det er ikkje nett noko luksusbygg dei held til i med restaurantdrifta si her, men triveleg er det å sitte ute i skugge for sola. Me vel alltid eit bord langs vindaugerekka mot stranda. Som de ser under er det ikkje noko å sei på utsikta.
Her kan me sitje i timar å sjå utover det vide havet.

 Eit bilet av menyen vår må det også bli plass til. To slunkne glas med serveza og eit lite bidne med nok salt er allt me treng for å trivast. 

No ventar me vitjing frå nabobygda. Det kjem snart ein delegasjon lustringar til oss så i kveld skal me mora oss ut i dei små timar.

Været er stadig fint. Ikkje steikand sol heile tida, men nok til at ingen klagar.

11. turen til Playa del Ingles Del 1.

Me er no bortimot vel etablert i husværet vårt her uti Atlanterhavet. Når eg seier bortimot vil det seie at eg og Alice får (truleg) flytte i morgon. Etter anbefaling i fjor ringde me til resepsjonen for ca 2 veker sidan og melde vår ankomst og kom med ynskjer om buplass inne på området. Etter 11 opphald på samme etablesement er det naturleg at me har ynskjemål både om morgonsol og å bu nær kvarandre når me reiser to par i lag. Ingen av desse ynskja er innfridd på nokon måte. KA og co. har ettermiddagsol men på ein plass dei har slege seg til ro med. Me har fått tildelt husvære nordvendt der sol aldrig skin og i lang avstand frå resten av reiseføljet. Dette førde til høglytte og arge protestar frå Alice, noko som var handsama med største alvor av resepsjonist. Ho er invitert til møte i resepejonen i morgon kl 11.00. og då skal ho blidgjerast lovar dei.

Men det var reisa ned hit eg hadde tenkt å skrive om i dag. Kl 4 i natt var me komne på Flesland. Nett i passeleg tid for å ordne med innsjekking pr. automat før bagasjebanda starta kl ti på halv fem. 

Vel ombord i flyet og fri frå marka var tida inne for å handle seg frukost. Dette er eit typisk morgonmåltid for lustringar på langtur.

Turen gjekk strålande for meg. Eg sov det meste av turen så tida gjekk fort.

Me hadde kosta på oss nokre få kroner for å få betre plass til føtene. Fremste stolrada er då oftast eit godt val. Som de ser var plassen upåklageleg. Me kunne komme og gå som me ville utan å bry sidemannen og me fekk mest strekke føtene som me ville.

No har eg og KA hatt oss ein liten tur på byen. Sidan blir det ein liten strekk før turen går til ein middagsrestaurant og deretter tidleg heim og i seng. Me har ikkje vore i seng sidan i går morgon og eit par av oss har ikkje hatt blund på augene så det blir nok godt.

Kanskje mykje tomme ord i dag men trøytttingar på reise i eit halvt døger skapar ikkje overskrifter.

Så får me sjå i morgon om opplevingane har stått i kø når dagen går mot kveld og tida er inne for reisebrev nr. 2. frå oss.

Været er upåklageleg. Mellom 20 og 25 grader og delvis skya fint vær.

Flytur til Bringeland

Socata TB-10 Tobago

er betegnelsen på flyet til Fjordane Flyklubb. Dette flyet var det eg fekk føra som presang til min 60 årsdag. Denne biletreportasjen dokumenterar den eine turen eg hadde. Den gjekk frå Haukåsen til Bringeland og attende. 

 Vel oppe i lufta ser instrumentbordet slik ut. Me har nådd 5000 fot, stig med 100 fot pr. minutt og farten er i underkant av 100 knop.

 Utsikten er allt upåklageleg. Me er over Fimreite og ser utover mot Vangsnes og Balestrand.

 Me hadde avtale med tårnet på Haukåsen om å melda oss med høgde fart og kurs ved passering Vangsnes. Då fekk me også melding  om att me kom til å passera eit ambulansehelikopter på veg til Aurland.

 Så gjekk turen vidare over fjellområda mellom Balestrand, Høyanger og Sunnfjord til innflyginga til Bringeland starta over Viksdalen.

 Flyklubben har eige  tankeanlegg på Bringeland og me etterfyllte tankane med ca 100 liter flybensin.

 Flyklubben sin hangar kollapsa under snøtyngde for nokre å sidan. No er det bygd opp nye bygningar. Halve hangaren er utleigd til Airlift som er nermaste naboen deira.

 Dette flyet var det einaste som "overlevde" då hangaren braut saman. Ein veteran frå 1951 som stadig er flygedyktig.

 Turen heim gjekk fyrst mot Førde sentrum, deretter langs vegen opp mot Vassenden som me ser her med Jølstravatnet i bakgrunnen.

 Her flyg me på sørsida av et lite fjell som ligg på sørsida av Jølstravatnet. Eit flatt område med bondegardar rundt eit lite vatn som ein ikkje veit at finns om ein køyrer vegen.

 Turen gjekk vidare inn Kjøsnesfjorden. Her ser me vegen og tunnelopningen til Fjærlandstunellen. Me svinga av og flaug opp ein bratt dal og tok slik kortaste vegen mot Fjærland.

 I det me passerar høgste punktet ser me sørlegaste delen av Jostedalsbreen.

 Plutseleg opnar Fjærland seg under oss, men me kryssar berre høgt over for kurs mot Anestølen fremst i Sogndasdalen.

 Her ser me dalen framom Anestølen nermar seg.

 Og plutseleg har me Selseng og hyttene langs Dalavatnet under oss.

 Turen ned dalen mot Sogndal gjekk i låg høgde med god utsikt til det meste.

 Opp bakkane mot Kaupanger fekk me sjå anlegget til Fredheim Maskin på Valeberg frå uvandt vinkel.

 Så var turen over og på veg ned frå flyplassen passerte flyet over hovudet på meg med nye flyglade passasjerar eller amatørflygarar.