Late dagar på Outback Resort

 I dag har me ikkje hatt noko på programmet så dagen har gått med til spasering, bading og soling.
Men fyrst vart det ein tur til butikken for å handle mat til kvelden.


Nedanfor får de ein biletserie som viser korleis me bur og korleis området her er.

Over ser de husværet vårt i andre etasje. Kvar leiligheit har tre soverom med eige bad så vi har tre slike med tre par i kvar. Under ser de rekka med like hus der me bur i den fyrste.
 

 Eg gjekk meg ein tur rundt på området i dag og då fekk eg selskap av eit lite dyr som sikkert var ein versjon ekkorn. Storleiken var ikkje ulik den vi har heime men denne hadde mykje mindre hale og som de ser striper etter ryggen.

Det går gangstiar rundt om på heile området. Hytten ligg for det meste i glissen skog frå innsjøen og oppover. Her ser de stranda som for det meste er bratte fjellet rett i sjøen.



Ikkje heile stranda er fjell. Midt på eigedommen ligg det ei lita badestrand. Der har dei ivrigaste soltilbedarane vore kvar dag. I dag slo også eg meg med og jammen vart det til at eg la på søm også. 


No er det snart mattid. Me er allt i gang med førebuingane. Det blir kjøt på grillen med fløytegratinerte poteter og salat til.


I morgon dreg me vidare. Då er det til saman ca 40 mil som skal tilbakeleggast. Whistler er endestasjonen vår, mest kjend blandt oss som staden for alpinøvingane i vinter-ol for vel 2 år sidan. Det er ein av dei beste og mest berømte skiturisme-stadane i Amerika. Over 2 millionar turistar kjem hit kvart år.

Vinsmaking

 Ein særdeles fin feriestad var det som tok mot oss i går kveld. Etter at det mørkna gjekk me alle 17 i samla tropp til stranda i den varme sommarnatta. Temperaturen her er av fyrste klasse. Eg vil tru at den stort sett held seg mellom 25 og 30 grader.

 I dag har me vore på vinsmaking og her ser de nokon av oss  der vinen vert lagra på eikefat. Me har vitja 3 vingårdar. Det er svært mange slike her i området. Frå før var dette eit svært godt fruktdistrikt så for ca 20 - 30 år sidan vart det også forsøkt med vindruer, noko som var vellukka og no er det fleire hundre gardar som driv med dette.



 Me var innerst i det aller heilagaste og fekk både lærdom og smaksopplevingar. Her ser de tre av dei mest ivrige der dei høgtidsamt føl med på det som tykkjest vera  ny lærdom.

 Her er to andre. Dei nyt kanskje sola meir enn vinen, men ein drope kvitvin i varmen er ikkje å forakte.

Nytt eksempel på vinsmakar. Har stillt seg nær læremeistaren av ein eller annan grunn. Føl i allefall ivrig med.

 Eit ærleg forsøk på å fanga stemninga. Ikkje mykje grums i kvitvinen her nei.

 Me slapp ut på åkrane også, men det er enno lenge til hausting så desse små grøne kartane var ikkje mykje freistande.

 Eit nytt stemningsbilete. Ikkje rare skvetten av kvar vin men det blei mange prøvar i løpet av dagen og gode var dei. Me har også kjøpt med oss eksempel heim til hytta som kanskje blir vidareanalysert i kveld.

Også ein særs kunnskapshungrig fetter, ivrig lyttande til vineksperten sine utgreiingar.

 
Me hadde eigen buss som frakta oss frå stad til stad. Undervegs vart me også fortald om fortid og notid til området me køyrde gjennom. Ein liten picknic i det grøne vart det også tid til. Med brød og salat, ost og kjeks og sjølvsagt vin til.

No er me heimkomne og mange flykta sporenstreks til bassenget. Kl. 19, eller 7 pm som dei seier her blir det samla lag med pizza og noko attåt til alle sytten i syskjenbarnreisa.

Gjennom Douglas Ranch til Outback Resort

Så har me sagt takk for oss til Douglas Ranch. Eit bilete frå peisestova blir det siste frå oss derifrå.


Hytta me budde i ligg inne på ranchens område så me såg vei litt av den i går, men i dag har me vitja hovudkvarteret og køyrt eit par timar gjennom eigedommen. Biletet under er eit forsøk på å visa dei enorme viddene, men det er eigentleg umogeleg. Ranchen er mest like stor som Luster Kommune frå grensa til Stryn til grensa til Årdal, frå grensa til Sogndal til grensa med Lom. 2300 km2 mot Luster 2700 km2

 Dette er ein gard med 300 hestar og 20 000 storfe. Det er cowboyar som passar etter beista og det er dei som disponerar dei fleste hestane.
Det må også nemnast at eigaren av denne ranchen er ein av USA sine rikaste. Han er også majoritetseigar i Arsenal. Den dagelege leiaren har helikopter ståande bak kontoret  som han nyttar når han har erende rundt om i området.
 Men dei driv med mykje anna enn kvegdrift. Reklamen på ein av bilane viser det. 

No er me komne fram til eit svært turistanlegg av den aller finast sorten. Her får de to bileter. eit frå uteplassen vår og eit av hytta på avstand. Her skal me bu eit par dagar så får me komme attende til kva denne staden vil tilby oss av opplevingar.

Turen til Douglas Ranch

Her sit deler av reiseføljet utanfor lodgen vår. Me er altså kommen fram til ranchen der me skal halde til neste døgeret. I dag har me fyrst følgd Fracer Canyon fram til eit trongt hjel heitande Hells Gate. Dette gjelet har vore ein flaskehals sidan utbygginga av området kom i gang for meir enn 100 år sidan. Mest all trafikk gjekk på elva Fracer opp hit, men her kom ingen båtar forbi. 
Då jernbana vart bygd langs elva ovanfor stryket vart det bora fester inn i slette fjellet på begge sider av elva. Deretter vart det hyra inn 150 kinesarar til å dra ein elvebåt forbi. Denne vart deretter nytta til transport under jernbanebygginga til store besparelsar for jernbaneselskapet.


Dette strypet er no også ein stor turistattraksjon og det går taubane frå den sida vegen går og ned på ei fjellhylle på andre sida av elva.
Dit var me i dag og her ser de nokon bileter frå den opplevinga.

Her ser den ned på fjellhylla frå øvre stasjon.

Her er me nedkomne og ser oppatt der neste pulje er på veg ned.

No er det laksetrapper som er det viktige i gjelet. Her er det laga tunellar der laksen går i med inntak passande for fleire vassføringar.

Her får de kanskje eit inntrykk av vassføringa forbi strypet. Her er elva 50 meter djup med dagens vassføring.


Etter vitjinga i Hells Gate gjekk turen vidare oppetter dalen. Her vart det meir og meir ørkenprega. Ikkje fordi det var spesiellt høgt over havet men på grunn av turke.
Her er eit bilete teke gjennom bilvindauga som kanskje viser dette.



Til sist eit bilete til alle bubil-elskarar. Det kan vere greitt å ha med ein bil ekstra, til kortare dagsturar. Her er løysinga om du vil ha ein Jeep på slep.


I  morgon skal me på omvisning rundt om på ranchen. Me skal køyre ein to timas tur ut til utkanten av eigedommen. Deretter fortset me vidare til neste stopp, som er Outback Vernon 


NB. Det eg gav opp om storleiken på dene ranchen i siste blogg var noko beskjedent. Ranchen me er på i kveld er på 3 millionar mål, ikkje 2.

Roleg dag i Harrison Hot Springs.

I dag ligg me i ro her i bade og velverebygda Harrison Hot Spring. Biletet over er teke frå vindauget på hotellrommet vårt og om du ser ekstra nøye etter kan du finne Alice  der ein stad.

Her er eit bilete frå hovudgata. Det tilreisande, både på dagsturar frå nærområdet og overnattingsgjester som er kundegrunnlaget for næringslivet her. Heile området er fyllt opp med overnattingsplassar, butikkar og serveringstadar i tilleggg til dei fine strendene og grasplenane ned mot strandkanten. 

Det er sikker dei varme kjeldene som er mykje av grunnlaget for at nett denne staden er vorten slik ein stor utfartstad, men det er svært fin natur her også. Staden ligg i enden av ein innsjø omtrent på størrelse med Mjøsa. Her er eit bilete teke frå stranda og utover sjøen.



Dagen i dag har nokon nytta til utflukt til eit svært hageanlegg eit par mil herfrå medan dei fleste har klart seg med bading, soling og rusling etter gatene. 


I morgon bryt me opp kl 09.00 og morgondagen skal enda på Douglas Ranch. 
Ranchen er den største i Canada med ordiner drift og den består i følje heimesida deira av  "more than half a million acres" som visst nok skal gangast med fire for å få antal mål. Altså meir enn 2 millionar mål. Dei har 300 hestar på garden og ca 20 000 storfe. Kva me går til veit me ikkje før i morgon kveld, men bonden er neppe medlem av småbrukarlaget. Får håpe han ikkje set oss til mjølking.