Mandagsposten

Med manglande internett i 2 - 3 dagar har det heller ikkje vorte noko brevskriving. No skal det liksom takast att for både laurdag søndag og i dag. Det er i grunn ikkje så vanskeleg for me er ikkje reist heilt hit for å slita oss ut.

Slik ser det ut her. Dette er "komplekset" der me bur. Biletet er teke frå baksida mot innfartsvegen til Playa. Som de ser er det lettskya pent ver og det har det vore for det meste. I det eg skriv dette kjem det forresten frå balkongen at det ikkje er ei sky å sjå.

Sidan sist eg skreiv her har me teke turen rundt i det området der lokalbefolkningen fyrst og fremst bur. 

 Då er det naturleg å prøve å vise korleis dei fastbuande lever her. Drivstoffprisar blir av mange rekna som den viktigaste peikepinnen på om det er leveleg eller ikkje. Her kostar diesel  8,42 og den dyraste bensinen, 98 oktan, 9,36 med den kursen eg fekk i minibanken i går. Sikkert dyrt nok for den som skal betale med det han har i koppen etter danseoppvisning i strandgata, men billig for meg.

 På vår veg rundt i bustadområdet trefte me på eit kjøpesenter med rikeleg med marknadsboder rundt. Eg trur nok det meste av publikummet her også var turistar. Gangfeltet ved inngangen var så hyppig benytta at det sto to politifolk der som hadde den fulle hyre med å lure bilar forbi mellom straumane av ivrige handlarar.
Nedanfor ser de litt av folkemylderet rundt dei uendelege rekkene av boder.

 På heimveg gjekk me igjennom nokon svære fine parkanlegg. Her ser de eit par eksempel på kva slags trær og planter som veks her.

 

På heimveg gjekk me forbi ein bli og motorsykkelpark som vekte Alice sin interesse. Slik farge kunne også ho tenkt seg på sin bil.

Laurdag var me på kinarestaurant. Etter ein staseleg tre rettars middag var gåvene me fekk med oss to drops og eit armband. Dropsa tok eg meg av, medan armbandet håpar me Ada ikke allt er for gammal til må setta pris på når me kjem heim.

I går var me på ein grillrestaurant me har gått forbi dagleg i 11 år utan å vere innom. Mange gonger har det vore snakka om at dit burde me gå ein dag, men altså i går kveld vart det peparbiff av beste sort.

Om helsa og nettet held kjem det nokre ord frå oss i morgon også.
Det rolige livet blir enno roligare no når alle andre lustringar me kjenner til er dregne heim til gamlelandet.

Den sjette dagen.

 I dag måtte eg krype til korset og gå over til te. Det blei ein sers lang kveld på byen i går. 8 menneskjer frå 6 hus i Lustrabygdi, der 5 av dei har samme avkøyrsla mot Bringebakkane, møttest til hyggjeleg samvere til langt uti dei små timar. No er 4 av dei på veg heim til gamlelandet for å ta ansvar. Ei av dei, i blandt kalla "turbo", er allt i gang med å førebu seg til quiz-kveld på Lustrabui onsdag før skjærtorsdag.

Teen vart innteken på stamkafeen vår. Det samme vart megaisen som Alice har drøymt om å kjøpa i mange år. No vart det altså alvor og ho åt modig is til både auga og mage sa stopp. Men botnen i isbegeret det fekk ho aldri sjå.

Eg ligg etter med faktaopplysningar om buforholda våre. Som de ser på biletet over er flyttelasset vårt unnagjort. I går like etter hanegal flytte me inn i vår nye residense med alle mogelgheiter til solbading like i stovedøra.

Som de sikkert har oppfatta, i dag har me ikkje gjort det slag og då er det ikkje det slag å skrive heim om heller.

PS Veret er stadig upåklageleg.

Dag fem, på det jamne.

 Det var med ei viss ro me drog på Padaban i går kveld. Me kunne ikkje dra heimanfrå før me hadde sett den kvite røyken velta ut or pipa i Vatikanet og vår nytilsette pave Frans var dregen ut or pensjonistane sine lune rekker og sett i arbeide.

 I kvilepausen vår i dag fekk me vitjing av kjendtfolk heimanfrå. Tordis, Øydis, Marianne og Hanne har berre i kveld og i morgon att før dei må vende nasen heimover på laurdag.
Difor vart det avtala at i kveld samlast me alle åtte på Naboen. 

Ellers kan nemnast at denne karen var singel att i dag. I einsam positur stod han på strandpromenaden og stirra utover folkehopen klar for å trekka våpenet raskare enn sin eigen skugge om trongen skulle melda seg.

På heimveg i dag trefte me på denne karen. Ikkje noko vakkert 

syn, men i godt humør stod han der og prøvde på beste vis å få 

forbipasserande til å legga ein skjerv i boksen sin. 

Det har vore stille heimanfrå denne veka, så stille at eg ei stund lurde på om eg ikkje er uunværleg alikevel. Men i dag  har eg fått sjølvkjensla att. Fyrst kom eit tilbod om å møte som varamann i formannskapet torsdag, deretter ringde NRK Sogn og Fjordane og ville intervjua meg om asylborn. Eg takka nei til begge tilboda. Neste torsdag ligg eg stadig under ei palme her i sola sitt rike og norsk asylproblematikk blir litt puslete når ein ser den flommen av lukkejegerar frå Afrika som oppsøker desse øyane.

Dag 4, dagen derpå?

Dette er dagen derpå på minst to måtar. Me drog på utestaden Naboen i går kveld, noko som gjorde at me kom noko seint i seng. Der skulle det etter reklamen vere levande musikk, men det vart lite av det. Den som skulle ha sin site opptreding var ikkje å sjå, medan Lillebror Sande Larsen stakk innom for lydsjekk og nokre songar. Han skal opptre kvar kveld frå i kveld og til påske så det blir sikker høve til å høyre på han ein annan kveld.

For eventuellt yngre lesarar vart Lillebror kjend som fast musikkant på programmet Reisesjekken på TV Norge for nokre tiår sidan.

Den andre grunnen til å kalle dette dagen derpå var vår lange utflukt i går. 3 timar gåtur var i meste laget med det grunnlaget eg har for slik aktivitet.

Men tur vart det i dag også. Etter den faste stoppen på stranda gjekk turen i dag fyrst på gangveg, sidan på fortau rundt heile byen. Over ser de gangvegen frå hovudnedgangen til stranda og langs Maspalomas-ørkene ut dit ringvegen startar. Under har eg lagt ut satelittbilete med dagens tur, der svart strek er strake vegen til stranda medan raud strek visar heimturen vår.

Så nokre ord om eit anna fenomen. Det er mange som lever av å opptre for turistar her. Ein av dei som kanskje har haldt ut lengst er karen ovanfor. Her har eg fotografert han i ein røykepause men hans "nummer" er å stå på ein sokkel heilt stille, som ein statue. Allt på han, både skinn og klede er einsfarga matt brunt. Sidan sist me var her har dett endra seg. No har denne klassiske statuen på strandpromenaden fått seg makker. 

 Ein annan og meir i augefallande trend er representert her. Utstillarar som viser seg i situasjonar som er umulige eller kva en skal sei. Som de ser på biletet over sit det ein kar utan hovud, eller kanskje skal det førestilla at det er gjennomsiktig sidan hatten sit på.

Nedanfor ser de den eine som sit på gata medan den andre svevar over hovudet på han. Det er også andre i same sjangeren å sjå her i år. Felles for dei alle er at no opptrer dei som levande og dei pratar å henvend seg til publikum.

Det var allt for i dag. No trur eg turen snart går til ein restaurant på Kasbah som heiter Padaban der dei har umåteleg god pizza etter vår smak. Sidan blir det sikkert tidleg kveld.

Været er ei å klaga på. Sers god temperatur og for det meste sol. 

Me høyrer at vinteren ikkje heilt har sluppe taket heime, men det lever me godt med.

Dag 3, spasertur til San Agustin

Fyrst må det skrivast nokre ord om i gårkveld. Som dei fleste sambygdingar veit er det eit fylje på seks som også har som tradisjon å dra ned hit på denne tid av året. Desse fekk me på vitjing i går kveld. For ikkje å ta nattesøvna frå nokon, det var Sverre, Mia, Gerd Marit, Kjell, Liv og Kjetil.
Etter ein liten stopp heime hos KA drog turen til ein restaurant like utanfor gatedøra vår. Der vart det innteke middag før turen gjekk vidare til Trollstova for triveleg prat til natta kom på oss og drosjar skyssa oss kvar til sitt.

Eg ser at enkelte har etterspurt neste kapittel i prosjektet "Eg vil bytte leiligheit". Det er ordna og det er fred i heimen. Me har fått lovnad på ny plass med rikeleg sol, men får ikkje flytte før torsdag.

 Så nokre ord om dagens tur til San Agustin. Slik er utsikten vestover frå der gangvegen startar. Den røynde Gran Kanari-turist har helt sikkert sett denne utsikten mange gonger, men om de ser nøye etter vil de sjå at området med solsenger til leige no er utvida langt austover. Det er også komme nye senger og parasollar på heile området.

Her ser de mot turmålet vårt, heilt ute på spissen så langt de ser land. Det tek ca ein time kvar veg. Turen går på gangvegar heile vegen.

Her ser de ein heil liten landsby forma i sand. Dette er det største og utan tvil finaste byggverket eg har sett her  nede.
 Det er alltid nevenyttige folk som lagar ulike formasjonar i sand langs denne  vegen. Dei står som regel ved ei låg bru med eit pledd strekt utover sanden like under oss så me kan kaste ned ei skjerv som takk for innsatsen.  

Restaurante Balcon de  San Agustin var endestasjonen for turen. Der vart me mottekne med blome på bordet og kunst oppetter veggene. Gangvegen endar inne på tunet her så dette er den naturlege kvileplassen som me har vore på kvart år med unntak av eit par tre år den var nedlagd.

 Då maten var var oppdrukken var det tid for betaling. Som regel får me rekninga på eit lite stålfat med ei klemme på til å stikke pengar under. Men ikkje så her. Eg hugsar ikkje kva dei har nytta til pengeinnkreving før, men denne kassen har me aldri vore borti før. Det var i alle fall rikeleg med plass til både store og små pengar i denne.

 Så var det klart for heimtur. De ser Maspalomas-ørkenen langt der ute og heilt ut dit skal me før me svingar av og fortset ein stubbe opp i byen til Solhagen som det heiter der me bur.
I kveld blir det ein tur på Naboen, ei norsk kneipe med levande musikk og hæla i taket.